پاسخی به یک کامنت

«دودش به چشم همه رفته و البته آتش جای دیگریست. جامعه ی ما از حداقل سلامت روان هم برخوردار نیست...ریاکارترین و بیمنطق ترین مردم جهانیم. انتظار خیلی بالاییه که از چنین جامعه ای انتظار داشته باشیم که به زنها توهین نکنن. هر کس از هر جا زورش برسه بقیه رو میزنه تو این جامعه و با توجه به مطالعاتی که تو این سالها داشتم به قطعیت به این نتیجه رسیدم که اگر شرایطش جور بشه نود درصد جامعه ی ایرانی خود خود داعشن هر چند الان اظهار انزجار میکنن ازش...»

راستش منظور شما را درست متوجه نشدم. ریاکار بودن و بی منطق بودن ما سر جایش اما ارتباط آن با توهین به زنها را که انگار در ناخودآگاه تمام مردان وجود دارد متوجه نمیشوم!

انتظار ندارم به عنوان یک مرد منظورم را دقیق متوجه شوید. در واقع مطمئناً هیچ مردی احساسی را که یک زن در زندگیش از این بخش از زن بودن تجربه میکند درک نخواهد کرد، اما این حس خالی کردن عقدههای خود کمبینی از طرف بعضی مردان سر زنها واقعاً برای هر زنی دردناک است. بسیاری از مردان هیچ وقت در زندگیشان به این فراست دست پیدا نمیکنند که در برخورد با زنها رفتار ملایم و محترمانه احترام و ارزش بیشتری برایشان به ارمغان میآورد تا شاخ و شانه کشیدن!