آرزو می کنم بروی برای همیشه

ساعتها پشت پنجره میایستم و به خیابان خلوت روزهای آخر شهریور چشم میدوزم. راه میروم، راه میروم، راه میروم آنقدر دور اتاق دوازده متری دور میزنم تا سرگیجه بگیرم. آنقدر گوش میکنم و گوش میکنم و گوش میکنم: «با تو هر ثانیه عاشقانه است برام... آرزوهامو از کی به چز تو بخوام» که دیوانه میشوم. با خودم حرف میزنم، حرف میزنم، حرف میزنم آنقدر که به قول فلانی میروم به ناخودآگاهم... وحشت میکنم هر طرف چشم میچرخانم تو را میبینم. ناخودآگاهم شده قلمرو محض تو! مثل همیشه آرزو میکنم بروی برای همیشه...

بارونی...