برای ایرج افشار

ایرج افشار را دو سه سالی است که شناختهام. انسان بزرگی که یکی از مفاخر معاصر ما محسوب میشود اما متأسفانه شاید بسیاری از هموطنانمان شناختی از او نداشته باشند. دو سه سال قبل قرار بود درباره زندگی مفاخر کشورمان مطلب بنویسم و البته ایرج افشار یکی از انتخابهای من بود. تا قبل از آن هیچ وقت فکر نمیکردم چنین شخصیتهای بزرگی سالها در گوشهای از این سرزمین نفس کشیدهاند و برای فرهنگ ما زحمت کشیدهاند و ما بی خبر از تلاشهای آنها. از ایرج افشار دو چیز را بسیار میپسندیدم: خاکی بودن و همنشینی با مردم کوچه و خیابان و روستاهای ایران و یکی بزرگی روح او در هضم اتفاقات ناخوشایند زندگی، بخشیدن دیگران و فراموش کردن جفاهای دیگران.

و یک نکته لذتبخش دیگر از زندگی او این که قسمت زیادی از زندگی ایرج افشار به سفر به شهرها و دورترین روستاهای ایران گذشت. سفرهایی که با بیتکلفی مطلق همراه بود. با یک غذای ساده و محل خواب هم هر جا که میشد ولو یک خانه ساده روستایی. اگر ایرج افشار را نمیشناسید خوب است بدانید که پدر او یکی از ثروتمندان تهران قدیم بود که اموالش را وقف پیشرفت فرهنگ و زبان فارسی کرده بود و ایرج افشار بی توجه به ثروت پدر از هیچ با تلاش به زندگی خود سامان داده بود و دغدغههای فرهنگی خود را دنبال میکرد.

و افسوس که امروز شنیدیم که سنگ قبر این اسطوره ایرانشناسی به سرقت رفته است. از موقع شنیدن این خبر خودم را با این فکر تسلی میدهم که شاید این دزدی به خاطر انتساب این سنگ به انسان بزرگی همچون افشار باشد و نه چیز دیگر. هرچند هیچ توجیهی برای آن نمیتوان در نظر گرفت.

بارونی...