«قرآن را پر طاووسي ديدم. به شادي به او گفتم اي بديعxadترين شاهكار آفرينش! به اين جاي مقدس خوش آمدي. در جمال تو چون رخساره اختران سپهر، آيت قدرت ازلي هويداست. او كه كائنات را با همه عظمتش چون ذرهxadاي در زير پاي خويش دارد. تو پر سبك را چنان با جمال خويش آراسته كه حتي پادشاهان جرأت تقليد از اين صفحه پرنقش و نگار را در خود نيافتهxadاند. اي آيت جمال ازلي در اين معبد مقدس كه پناهگاه توست شاد و آرام زي!»