مثل شیشه

اول رفت سراغ پنجرهها. با خودش گفت: شیشهها که تمیز باشد انگار کل اتاق برق میزند. جا به جای شیشه پر بود از لکههای آب و گل و دوده. معلوم نبود آخرین بار کی شسته شدهاند. قدش تا بالای شیشه بلند پنجره نمی رسید، دستهایش هم تا وسطهای شیشه را بیشتر نمیتوانست پاک کند.

حالا نصف شیشه برق میزد از تمیزی و از جایی به بعد مرز بین تمیزی و لکههای شیشه شروع میشد و هر چه به سمت دیوار میرفت تراکم لکهها بیشتر میشد. انگار شیشه هر چه به سنگهای دیوار نزدیک میشد بیشتر خودش را میباخت.

بارونی...