قهرمان من

یکسال از رفتنش گذشته است. یک سالی که خیلی زود گذشت. آن شب که درست ساعت 12 از خواب بیدار شدم و آن خبر شوم را شنیدم یک سال و اندی قبل بود. خبر باورنکردنی بود.

ما همه آینده دیگری را برایش تصور میکردیم. آنقدر آرام و بی سر و صدا بودی که حتی رفتنت را هم درک نکردیم. انگار هنوز هم آنجا روی مبل روبروی در نشستهای و آرام و بی سر و صدا تلوزیون تماشا میکنی. انگار هنوز هم آرام و بی سر و صدا رفتهای مسجد و برگشتهای و حالا داری نهار و شام میخوری.

تو بدون هیچ ادعایی قهرمان زندگی من بودی. قهرمان زندگی من بودی و من خبر نداشتم. یادآن روزها بخیر. این روزها که یک سال است رفتهای و من صدایت را جز در خواب دیگر نشنیدهام و دلتنگتر از همیشهام، این روزها که تازه دارم بعضی کارهایی را که که تو یک عمر به دوش داشتی را تجربه میکنم تازه میفهمم که چقدر بزرگ بودی بدون این که هیچ وقت چیزی بگویی. چقدر آرام و نجیب همه چیز را تحمل میکردی و دم نمیزدی..

هفته قبل نگار تازه باورم شد که رفتهای.. برای همیشه.. تازه باورم شد تنها مرد زندگی من، قهرمان زندگی من برای همیشهرفته است..

کاش چیزی میگفتی. کاش اینقدر نجیب و ساکت و بی توقع نبودی.

میدونی صدات هنوز تو گوشمه که میگفتی ماشین نخر،.. این روزها که با ماشین اینور اونور میرم تازه دارم میفهمم برای آسایش ما چقدر زحمت میکشیدی، چقدر تنش و استرس تحمل میکردی، چقدر خرد میشدی و باز...

این روزا تازه دارم میفهمم چقدر بزرگ بودی و من خبر نداشتم.

کاش بیشتر حرف میزدی، کاش بیشتر از دردهات میگفتی.. کاش بیشتر میموندی.. کاش..

بارونی...